صدایت کردم

در بهبوهه زنانه هایت

با لبانی بسته

و عریانی زخمهایم

چیزی نوشت ؟

دودی که چرخید  *

شماطه های قلبها

بر روی هفتاد ،

باید که راه رفت

جایی نایستاد *

دودی که چرخید

می کرد فریاد ،

«باید که راه رفت هرگز نایستاد» *

چیزی نوشت ، دودی که چرخید ؟ . . .

(قاسم ایرانی)

بشنو آغازت می کنم

در سرانجامی از سزاهایم

سایه سنگین پلکهایم ،

حسرت خوابی به عمق ابد،

سانسور شبهای بلند پاییزی

و تماشای یک تراژدی تکراری

و

(شب مرگی و شب مرگی و شب مرگی)

خیابان

عطوفتهایی که رایگان نیستند

                                               و یک کودک

                                                                     پای برهنه

                                               یک لا قبا

     اوه یک و کوچه فرعی !

              کور سویی از امید

(چند خانه )

... کوبه درها را چقدر بلند کار گذاشته اند .

صدایت کردم

در بهبوهه زنانه هایت

با لبانی بسته

و عریانی زخمهایم

خیابانی بود یکطرفه

بی راه برگشت

سنگ فرشی سرد و ستبر

کودکی را دیدم از سرما جان داده بود

آنهم زیر تابلوی توقف ممنوع !

خواب چه دشوار است

(در سرمای بستری عقیم و پرگلایه)

با عصایِ زمان

 بر پرنیانِ جوانی

                             گام می گذارم.

بانگ خروسی

از شب می گذرد

و کامِ سحر را ارغوانی می کند .

رفتن را

                  یک بار دیگر

       مرور می کنم .

(حسن رجبی بهجت)